Palazzo Carignano, een van de meest originele gebouwen van

Het Palazzo Carignano werd gebouwd in opdracht van Emanuele Filiberto van Savoye-Carignano, naar een ontwerp van Guarino Guarini, die in 1679 met de bouw begon. Het is een van de meest opvallende en indrukwekkende paleizen uit het zeventiende-eeuwse Italië, met een golvende gevel en een bekleding van eenvoudige bakstenen, die zowel kostbaar als origineel is. Het gebouw staat op het terrein dat vroeger als stallen diende voor prins Tommaso, de stamvader van de cadettak van Savoye-Carignano, en had oorspronkelijk een C-vormige plattegrond die uitkwam op de tuinen; de huidige vierhoekige structuur is te danken aan de uitbreiding met het negentiende-eeuwse gebouw dat werd opgetrokken om het Italiaanse parlement te huisvesten en in 1871 werd voltooid, nadat de hoofdstad naar Rome was verplaatst. De elliptische centrale zaal bevindt zich in het 17e-eeuwse gedeelte, dat vroeger voor feestelijkheden werd gebruikt en in 1848 werd omgevormd tot de zaal van het Eerste Subalpiene Parlement; het paleis herbergt in de kamers op de piano nobile het Nationaal Museum van het Italiaanse Risorgimento en op de begane grond de appartementen van de prinsen. Met de tentoonstelling van 2011, gewijd aan Legnanino, werd een tour door de stallen van de residentie Savoy-Carignano in gebruik genomen. De rondleiding door het museum, dat zo’n 1.000 vierkante meter beslaat, bestaat uit rondleidingen door het atrium en de Guarini-trap, met uitzicht op de zaal van het Subalpijnse Parlement, het Middagappartement, ook wel bekend als het Prinsenappartement, een reeks ondergronde kamers, de buitenkant en de binnenplaats van het paleis.