Entertainment shows in London

Sahnedeki oyuncular muhteşem! Agatha Christie'nin zamanında o davaya bizzat tanık oluyormuşuz gibi hissettiriyorlar!

Ortam inanılmazdı. Tek başıma gittim ve çalışanlar çok nazikti. Oyuncular harikaydı; sütun nedeniyle görüşüm biraz kısıtlı bir koltukta oturmuş olmama rağmen yine de çok keyifliydi ve sahneyi her an gayet iyi görebiliyordum.

Oh, Mary! adlı yapımın başından sonuna kadar her şey mükemmeldi. Bununla birlikte, Mason Alexander Park muhteşemdi, kusursuzdu; işinin ustası!

Broadway’deki Hercules gösterisine büyük beklentilerle gittik ve bir şekilde, oyun daha ilk perdede bile bu beklentileri aştı. Açılış anlarından itibaren enerji, sahne düzeni ve oyunculuk beni tamamen içine çekti; hayal edebileceğimizden çok daha fazlasını sundu. Yapımda hem taze hem de orijinaline sadık kalan bir cesaret var ve ilk perde sona erdiğinde, gerçekten özel bir şeye tanık olduğuma çoktan ikna olmuştum.

Hades rolünü oynayan Jason MUHTEŞEMDİ!!! Hepiniz için ilginç bilgiler: 1) Hades 24 Ekim'de doğmuş, ben de öyle 2) Hades'in gezegeni Plüton, benimki de öyle 3) Jason adında bir erkek kardeşim var Luke Brady, Herkül rolünde inanılmazdı, harika bir sesi var ve çok tatlı. Meg'i canlandıran kadın, hem ben hem de en yakın arkadaşım için Meg'i MAHVETTİ çünkü sesi şarkı için yeterince iyi değildi! Ayrıca, çocukken izlediğimiz ORİJİNAL Herkül'e sadık kalmaları gerektiğini düşünüyoruz çünkü o kadar çok değişiklik yapmışlar ki, filmin adı "Herkül: Mahvolan Çocukluk" olsaydı daha uygun olurdu!

Böyle bir gösteri daha önce hiç görmemiştim. Çok komikti. Ne harika bir zamanlama, ne muhteşem oyuncular. Bütün akşam güldük, ama o kadar uçuk konularda. Kesinlikle tavsiye ederim.

Gençlik yıllarında "Geleceğe Dönüş"ü izlemiş olanlar için, o dönemin modasına duyulan nostalji bizi ilk kez gülümsetti. Her sahnenin set tasarımı ustaca yapılmıştı ve Dolorian'a yaptıkları iş gerçekten muhteşemdi. Hikâye, orijinaline sadık kalırken, bizi kahkahalara boğan mizah unsurları ve bolca dans ve şarkı da eklenmişti. Gösteride epey çocuk vardı ve bazı replikler onları da kıkırdatmıştı. Bence Doc gösterinin yıldızıydı, onda o özel bir şey vardı! Kocam bu "müzikal"e zorla getirildi ama gösteriden ve özel efektlerden çok keyif alarak ayrıldı.

Baştan sona unutulmazdı – seslerin kalitesi, sahneleme, zekice tasarlanmış kostümler ve özellikle ceylan sürülerinin canlandırılması, temsil edilen hayvanı çağrıştıran maskeler, Simba ve arkadaşının çocukluktan yetişkinliğe geçişi; mizah; orkestranın kalitesi ve sonuç olarak, yazarken, birbirine bakan iki locadaki "stereo" perküsyonları hatırlıyorum; mükemmelden de öteydiler. Muhteşem bir akşamdı.