Pokaz tanga Homero Manzi

Homero Manzi to jedno z naszych ulubionych miejsc, zwłaszcza jeśli jesteś w Buenos Aires i nie chcesz przegapić wieczoru z tangiem. Wszystko jest wliczone w jedną cenę: przystawka, danie główne, deser oraz napoje (wino, piwo, napoje gazowane, woda), a do tego organizują też transport. Dowiedzieliśmy się o tym od Adriany, lokalnej przewodniczki, która była niezwykle pomocna i dała nam mnóstwo cennych wskazówek. Załatwiła nam wejściówki na występ i szczerze mówiąc, sprawiła, że było to wspaniałe doświadczenie od początku do końca. Całkowicie warte swojej ceny!

Esquina Homero Manzi to lokal, w którym można zobaczyć prawdziwy, autentyczny pokaz tanga – zarówno z kolacją, jak i bez niej. W występach bierze udział mnóstwo niesamowitych muzyków, wokalistów i tancerzy – naprawdę najwyższa półka. To najbardziej tradycyjne, oldschoolowe tango, jakiego można doświadczyć w Buenos Aires, więc jeśli chce się zobaczyć klasyczny styl i całą tę pasję, to właśnie tutaj. Zawsze powtarzam znajomym wybierającym się do miasta, że nie mogą tego przegapić, jeśli chcą poczuć, czym tak naprawdę jest tango.

Szczerze mówiąc, to był mój ulubiony pokaz tanga jak dotąd – wspaniała obsługa, smaczne jedzenie, miejsce robi ogromne wrażenie, a samo show jest pełne talentu. Wokaliści byli niesamowici (ta kobieta to prawdziwa diwa!), a stroje były świetne. Całe to doświadczenie ogromnie mi się podobało.

Muszę przyznać, że mój wieczór w Homero Manzi był wyjątkowy i czuć było w nim prawdziwego ducha Argentyny. Trafiłem na Experience Tour Sarmiento, spacerując po Buenos Aires, i zdecydowałem się na pakiet z transportem na miejsce, dzięki czemu obyło się bez żadnego stresu. Przy wejściu sprawdzono moją rezerwację i posadzono mnie tuż przy barze z przodu, w otoczeniu ścian obwieszonych oprawionymi zdjęciami, starymi dyplomami, a przed wejściem wisiała nawet flaga Argentyny. Jeśli masz ochotę, możesz wybrać opcję kolacji z pokazem. Miałem okazję zobaczyć doświadczoną parę wykonującą klasyczne utwory, takie jak „Por una Cabeza” i „El Día Que Me Quieras” (oba autorstwa Carlosa Gardela), a także trzy grupy tancerzy, z których każda miała swój styl i charakter. Mimo że wszyscy trzymali się układu, każdy wniósł coś wyjątkowego. Kelnerzy chętnie ze mną rozmawiali – uciąłem sobie z nimi nawet pogawędkę o chilijskim winie i innych drinkach z karty, które przypomniały mi dom. Na koniec cały zespół wyszedł się pożegnać, a gdy podjeżdżała moja taksówka, wpadłem na dyrektora muzycznego. Mimo że lokal już zamykano, powiedziałem mu, jak bardzo chciałbym zostać dłużej, chociaż sam nie potrafię tańczyć tanga. Wyglądał na szczerze zachwyconego tymi słowami! Po prostu fantastyczny wieczór ze wspaniałą energią i wszechobecną muzyką.

Po prostu do mnie to nie trafiło. Tancerze mechanicznie odtworzyli układ, ale czegoś w tym brakowało; nie zauważyłem większej więzi z muzyką (i nie zawsze tańczyli równo). W przeszłości trenowałem taniec towarzyski na poważnym poziomie i dla mnie najważniejsze jest prawdziwe współgranie z muzyką, a nie tylko odtwarzanie kroków.