Gwiazda Honolulu

To jakby żywa impreza na morzu w hawajskim stylu, gdzie większość odwiedzających czuje tę samą atmosferę, panującą w dużej sali, w rodzinnym klimacie. Rodziny, grupy z różnymi grupami wiekowymi i osoby, które są tu po raz pierwszy, często dokonują rezerwacji na tę wycieczkę, bo łączy ona widoki zachodu słońca, kolację i polinezyjski spektakl w jeden prosty wieczór. To idealne rozwiązanie, jeśli chcesz spędzić spokojny wieczór w swobodnej atmosferze, gdzie dzieciaki mogą podjadać z bufetu, a po spektaklu wszyscy mogą wstać i potańczyć. W zamian za to trzeba pogodzić się z pewnymi kompromisami: jedzenie jest na poziomie zbliżonym do hotelowego bufetu, miejsca siedzące są wspólne, a atmosfera bywa hałaśliwa, więc pary, które chcą świętować w spokojniejszej atmosferze, mogą wolać wyższą kategorię lub nawet operatora oferującego mniejsze łodzie.

Ten format przypomina coś w rodzaju „ekskluzywnego, ale wciąż towarzyskiego” teatru z kolacją, gdzie sam posiłek staje się częścią całej imprezy. Pary, małe grupy dorosłych oraz podróżnicy świętujący urodziny czy rocznice zazwyczaj wybierają to miejsce, gdy zależy im na obsłudze przy stoliku, menu z homarem i stekiem oraz lepszym widoku na spektakl, nie tracąc przy tym kontaktu z tym, co się dzieje na scenie. To idealne miejsce, jeśli lubisz uroczysty klimat – toast szampanem, muzykę na żywo, wielkie polinezyjskie widowisko – ale nie potrzebujesz całkowitej prywatności. Najważniejszy kompromis to stosunek kosztu do ekskluzywności: płacisz znacznie więcej niż za bufet, żeby dostać lepsze jedzenie i obsługę, ale nadal dzielisz przestrzeń widowiskową i ogólną atmosferę z większym tłumem.

To miejsce sprawia wrażenie ekskluzywnej restauracji i klubu jazzowego, które akurat przepływają obok Waikiki o zachodzie słońca. Nowożeńcy, wymagający podróżnicy i każdy, kto planuje od czasu do czasu zaszaleć, zazwyczaj wybierają to miejsce, bo zależy im na prywatnym stoliku, spokojniejszym pokoju i obsłudze w spokojniejszym tempie, gdzie rozmowa i widoki nie konkurują z wielkim spektaklem scenicznym. Najlepiej sprawdza się na romantyczne wieczory we dwoje, uroczystości z okazji ważnych wydarzeń albo dla gości, którzy już byli na luau i teraz wolą łagodny jazz od bębnów i udziału publiczności. Jest tu podwójny kompromis: cena jest najwyższa ze wszystkich kategorii, a rezygnujesz z energii polinezyjskiego spektaklu na rzecz bardziej stonowanego wieczoru przeznaczonego dla dorosłych.

To trochę jak „happy hour” na wodzie, gdzie chodzi bardziej o bryzę, drinki i widoki z otwartego pokładu niż o jakiś zaplanowany program. Osoby podróżujące samotnie, grupy znajomych i pary, które mają już rezerwacje na kolację, chętnie tu zaglądają, gdy chcą podziwiać zachód słońca nad wodą, nie musząc przy tym decydować się na pełny posiłek ani bardziej elegancki strój. Najlepiej się to sprawdza, jeśli cenisz sobie swobodę spacerowania, robienia zdjęć z Tarasu widokowego i swobodnych rozmów przy jednym drinku w cenie oraz lekkich przekąskach. Ograniczeniem jest oferta: nie ma pełnego obiadu, a rozrywka jest minimalna, więc każdy, kto liczy na spektakl lub planuje zjeść główny posiłek na pokładzie, może czuć się lepiej na Rejsie z kolacją – albo u innego organizatora, który stawia na rozrywkę.

To trochę jak spokojna, dzienna wycieczka na łonie natury, gdzie statek jest twoją ruchomą platformą widokową, a Komentarz pomaga ci zrozumieć to, co widzisz. Rodziny z dziećmi, grupy wielopokoleniowe oraz goście podatni na chorobę morską lub mający problemy z poruszaniem się często wybierają tę opcję, bo duża, stabilna łódź, miejsca siedzące pod dachem i przestrzeń przy relingach zmniejszają uczucie „kołysania”, które często towarzyszy małym wycieczkom statkiem w poszukiwaniu wielorybów. Najlepiej sprawdza się to w zimowe poranki, kiedy nie możesz się doczekać, żeby zobaczyć humbaki, posłuchać opowieści przyrodnika i mieć jeszcze resztę dnia dla siebie. Główne kompromisy: oglądasz wszystko z wygodnej odległości, zamiast gonić wieloryby z dużą prędkością, a poza sezonem styczeń–marzec będziesz potrzebować innego organizatora lub innego formatu wycieczki, żeby skupić się na dzikiej przyrodzie.

„Star of Honolulu” to czteropokładowy statek wycieczkowy o długości 232 stóp, zaprojektowany na wzór wielopoziomowej sali bankietowej z otaczającymi ją zewnętrznymi korytarzami. Większość pasażerów je posiłki w zamkniętych, klimatyzowanych pokojach na dolnych lub środkowych pokładach, a potem wychodzi na zewnątrz, żeby podziwiać widoki. Szerokie schody i windy łączą poszczególne pokłady; górny poziom widokowy, położony około 60 stóp nad wodą, zapewnia widok w promieniu 360°.

Podczas rejsów z kolacją na niższych pokładach znajdziesz bufet i standardowe miejsca siedzące w długich rzędach, gdzie stoliki są ustawione bliżej siebie, a hałas otoczenia – wynikający z rozmów i dźwięków z spektakli – jest większy. Na górnych pokładach restauracyjnych jest mniej miejsc dla odwiedzających, a między stolikami są większe odstępy i łatwiej się stamtąd dostać na boczne promenady i do stref przy dziobie. Wszystkie poziomy mają te same tarasy zewnętrzne i tarasy widokowe, więc widoki na zachód słońca i widoki na panoramę miasta są w zasadzie podobne; główne różnice dotyczą odległości między stolikami, poziomu hałasu oraz tego, jak szybko możesz wyjść na zewnątrz.

Podczas rejsów Mai Tai ten sam statek pływa bez pełnego ustawienia stołów, dzięki czemu jest więcej miejsca wewnątrz i na zewnątrz, gdzie można się swobodnie poruszać. Odwiedzający zazwyczaj korzystają z mebli wypoczynkowych i poręczy zamiast stałych stołów jadalnych. Dzięki temu nie ma takiego tłoku przy oknach i na otwartych tarasach widokowych, co ułatwia przemieszczanie się między dziobem, rufą a górnym tarasem widokowym, żeby zrobić zdjęcia. Słychać odgłosy silników i hałas tłumu, ale są one cichsze niż podczas wieczorów z pełną kolacją, bo nie ma wtedy żadnego spektaklu na scenie.