Falsettos

Powstały z połączenia trzech oddzielnych jednoaktowych musicali (In Trousers, March of the Falsettos, Falsettoland), Falsettos stał się jedną z najbardziej wpływowych komedii muzycznych wczesnych lat 90-tych. Spektakl słynie z tego, że nie ma prawie żadnych dialogów łączących; historia jest przedstawiona w całości jako seria sprytnie napisanych piosenek. Podobnie jak wiele utworów Finna, Falsettos próbuje odpowiedzieć na trudne pytania społeczne związane z sensem i znaczeniem rodziny.

Przeboje takie jak "Our Pain" czy "What More Can I Say?" zyskały status kultowych klasyków. Musicale mają niesamowitą zdolność do pozostawania lekkimi, a jednocześnie zajmują ostre stanowisko w sprawie problemów społecznych, które są aktualne do dziś. Reżyser James Lapine, częsty współpracownik niezwykle popularnego Stephena Sondheima, dodaje Falsettos zupełnie wyjątkowego smaku dzięki swojej eliptycznej opowieści. Z pewnością będzie to jeden z najlepszych musicali wystawianych na West Endzie w tym roku, a Twoje bilety będą cieszyły się dużym zainteresowaniem.

Historia

Kiedy zamożny i zaradny nowojorczyk Marvin opuszcza żonę, by zamieszkać na żywo ze swoim chłopakiem Whizzerem, Trina popada w depresję. Marvin ma nadzieję, że Trina, Whizzer i jego syn Jason w końcu się dogadają. Nie dziwi więc fakt, że para trafia na wizytę do Mendla, znakomitego psychiatry. To, co następuje, to emocjonalny rollercoaster. Bohaterowie są rozdzierani i ponownie łączeni w spotkaniach, które byłyby niesamowicie napięte, gdyby nie pomysłowa opowieść musicalu, która utrzymuje wszystko w lekkim tonie. W drugim akcie bohaterowie dojrzewają i zaczynają akceptować życie takim, jakie jest. W poruszającym pokazie uczuć Marvin śpiewa "What More Can I Say?" do śpiącego Whizzera jako preludium do rozdzierającego serce zakończenia Falsettos.

Odpowiednie dla

Fani oryginalnej produkcji Falsettos z 1992 roku | Odbiorcy nastoletni i dorośli

Recenzje krytyków

"Kiedy niespokojne melodie odprężają się w liryzm - ojej. Muzyka i słowa docierają głęboko do wnętrza i wyzwalają różnego rodzaju emocje."
- Los Angeles Times

"Ta produkcja, wymuszone małżeństwo dwóch jednoaktówek, "March of the Falsettos" (1981) i "Falsettoland" (1990), jest na żywo i wyraźnie bez powiewu zmęczenia."
- New York Theatre Guide