Clybourne Park

Niewiele jest historii, które są w stanie bezpiecznie uchwycić humor w politycznej poprawności i pewnych liberalnych ideologiach, tak jak robi to Clybourne Park. Druga część sztuki jest szczególnie prowokująca, bezpośrednio dotykając niechęci, która kryje się za eufemizmami i debatami rasowymi. Clybourne Park, napisany przez nagrodzonego Olivierem amerykańskiego pisarza i aktora Bruce'a Norrisa, jest jedną z dwóch sztuk, które zdobyły Nagrodę Pulitzera, Nagrodę Tony i Nagrodę Oliviera! Film zebrał entuzjastyczne recenzje i był powszechnie uważany za jedną z najlepszych tragicznych komedii dekady. Sztuka była następnie nominowana do wielu innych nagród, w tym Evening Standard Theatre Award i London Critics Circle Award dla najlepszej nowej sztuki. Jeśli chodzi o zadawanie niewygodnych pytań i genialny humor, Clybourne Park naprawdę nie ma sobie równych pod względem intensywności i zakresu!

Historia

Historia rozpoczyna się w nienazwanej amerykańskiej dzielnicy w 1959 roku. Bev i Russ wyprowadzają się ze swojego przytulnego domu po nieprzewidzianej rodzinnej tragedii. W związku z obniżoną ceną jest całkiem oczywiste, że wprowadzi się do niego czarnoskóra rodzina. Mieszkańcy dzielnicy nie są zadowoleni z takiego obrotu spraw, co ilustruje jeden z mieszkańców, Carl, który bezczelnie zauważa, że Para podkopuje wartość ich nieruchomości. Carl nie przejmuje się czarnoskórą pokojówką Francine, robiąc swoje niegrzeczne uwagi. 50 lat później dzielnica całkowicie się zmieniła, a wszyscy mieszkańcy są teraz czarni. Lindsey i Steve, młoda Para, spotykają się z wrogością, gdy próbują wybudować dom na tej samej działce. Kobieta o imieniu Lena głośno ujawnia swoje obawy dotyczące problemów kulturowych, jakie spowodują nowi przybysze. W miarę trwania spektaklu starcie społeczności przeradza się w wojnę słowną. Czy Lena naprawdę różni się od Carla? Czy teraz, gdy sytuacja się odwróciła, coś zmieniło się na lepsze?

Odpowiednie dla

Miłośnicy komedii | Fani Bruce'a Norrisa

Recenzje

"Niewiele jest przyjemniejszych widoków niż oglądanie liberalnej hipokryzji, która dostaje niezłe lanie, a transfer Bruce'a Norrisa z Royal Court przybywa na West End z tak łatwopalną mieszanką rasy, terytorium i cen nieruchomości, że jest jak granat ręczny rzucony na stragany, przygotowany do eksplozji w drugim akcie".
- The Guardian