Z Tel Awiwu: wycieczka do Betlejem i Jerycha

Jedziemy na południe od Jerozolimy w kierunku Morza Martwego. Po drodze mijamy Gospodę Dobrego Samarytanina (Łk 10, 29–37) i ruszamy dalej przez biblijne bezdroża Pustyni Judzkiej. Mijamy Wadi Kelt, skąd widać V-wieczny klasztor św. Jerzego. Zatrzymujemy się przy punkcie oznaczającym poziom morza, a stamtąd ruszamy do Jerycha, położonego 258 metrów poniżej poziomu morza. To starożytne miasto pojawia się zarówno w Nowym, jak i Starym Testamencie. Jozue poprowadził swoje wojska wokół murów miejskich, aż runęły (Joz 6), a Jezus przybył do Jerycha po pobycie na pustyni (Łk 19, 1–10). Gdy Jezus wszedł do Jerycha, zwanego Miastem Palm, poborca podatkowy Zacheusz wspiął się na sykomorę, aby lepiej go widzieć – zatrzymujemy się, by zobaczyć to starożytne drzewo. Na pobliskiej Górze Kuszenia Jezus spędził czterdzieści dni i czterdzieści nocy; tam diabeł próbował odwrócić Jezusa od Boga, lecz Jezus odpowiedział: „Nie samym chlebem żyje człowiek” (Mt 4, 1–4). Wracamy w stronę Jerozolimy i Gór Judzkich, gdzie odwiedzamy Betlejem – dom Jessego, ojca króla Dawida, a także miejsce narodzin Jezusa (Mt 2, 1).

Z placu Żłóbka wchodzimy przez niewielkie drzwi do Bazyliki Narodzenia Pańskiego. Kościół ten został wzniesiony w IV wieku nad grotą, w której narodził się Jezus, a w VI wieku został przebudowany. W ostatnich latach świątynia przeszła renowację i prace konserwatorskie. Wewnątrz kościoła mieści się Grota Narodzenia Pańskiego, gdzie gwiazda wyznacza miejsce narodzin Jezusa, oraz ołtarz Trzech Króli. Następnie odwiedzamy kościół św. Katarzyny z czasów krzyżowców i oglądamy podziemną grotę, w której św. Hieronim z mozołem przetłumaczył Biblię z języka hebrajskiego na łacinę, tworząc Wulgatę. W Betlejem zatrzymujemy się także na Polu Pasterzy, gdzie w noc Bożego Narodzenia anioł Pański ukazał się pasterzom, by zwiastować im narodziny Zbawiciela.